Deze keer geen koopgids. Gewoon wat er echt gebeurt tussen het vinden van een stuk en het aanbieden ervan.
Veel van wat ik inkoop komt uit een heel specifiek, heel gewoon moment: iemand heeft een huis in Friuli-Venezia Giulia of in de buurt in Veneto geërfd en is eindelijk klaar om het zijn eigen huis te maken. Nieuwe vloeren, verse verf, een keuken die niet meer bij 1974 hoort. En midden in al die verbouwingsenergie hangt een kroonluchter of een wandlamp die er al hing voordat ze geboren waren, en voor hen is die niet mooi. Die is rommel. Het ziet eruit als het huis van hun oma, en ze proberen juist te voorkomen dat hun huis op het huis van hun oma lijkt.
Ik begrijp die reactie volkomen, want ik heb precies hetzelfde gevoeld, alleen gericht op andere voorwerpen.
Wat voor jou onzichtbaar is, is vaak precies wat voor een ander kostbaar is
Waar ik opgroeide, waren oude dingen gewoon... oude dingen. Meubels en spullen van de generatie van mijn grootouders waren overal, zo gewoon dat ik ze als niets anders kon zien dan gewoon. Geen vakmanschap, geen geschiedenis, geen charme, gewoon spullen die toevallig nog bestonden. Pas toen ik die vertrouwdheid achter me liet, kon ik Italiaans vintage glas met nieuwe ogen zien, als iets echt moois in plaats van iets dat alleen maar aanwezig was. Ik groeide niet op met Murano-glas, dus ik heb er nooit de kans gehad me aan te vervelen, en dat bleek belangrijker dan ik verwachtte. Dat is min of meer precies de positie van de families bij wie ik koop. Zij groeiden op onder die kroonluchter. Het was gewoon het licht in de gang, het ding dat altijd net te zwak was, het ding dat niet bij de bank paste die ze wilden. Ze hebben geen ongelijk dat het niet past bij het huis dat ze nu bouwen. Ze zijn alleen niet het juiste publiek om te zien wat het werkelijk is, omdat ze er nooit één keer naar hebben gekeken zoals een buitenstaander dat zou doen.
Het lijkt meer op het vinden van een klassieke auto dan op een deal sluiten
De dichtstbijzijnde vergelijking die ik kan geven, is het kopen van een echt goede klassieke auto van iemand die gewoon zijn garage terug wil. Ze proberen geen eerlijke prijs voor een zeldzaam object te krijgen, want voor hen is het dat niet, het is een groot, lastig ding dat ruimte inneemt en dat ze associëren met andermans smaak, niet met die van henzelf. Niemand wordt in die uitwisseling misbruikt. De verkoper krijgt precies wat hij eigenlijk wil (ruimte, een frisse start, één beslissing minder), en het object gaat naar iemand die het altijd naar waarde zou schatten. Dat is een werkelijk eerlijke ruil, alleen is het geen ruil tussen twee mensen die het eens zijn over wat het object waard is, en dat hoeft ook niet.
Wat ik echt doe als ik er een vind
Ik haal het zelf naar beneden, staande op een ladder in iemands gang of eetkamer terwijl de rest van het huis vaak midden in de verbouwing rondom me zit. Dat betekent dat ik het zie precies zoals het decennialang in dat huis bestond, bedrading, bevestiging, staat en al, voordat iemand het heeft opgeknapt of voor een foto heeft opgesteld. Voordat ik dit fulltime deed, werkte ik zes jaar in elektronicareparatie, met een reparatiebedrijf dat speciaal was opgezet om dingen waar nog leven in zat van de vuilstort te houden, in plaats van de standaard om iets weg te gooien zodra het er niet meer nieuw uitziet. Het is eerlijk gezegd hetzelfde instinct dat hier aan het werk is. Een kroonluchter die iemand weg wil omdat hij niet bij de nieuwe keuken past, is niet zo anders dan een machine waarvan iemand aannam dat hij dood was omdat niemand de moeite had genomen er echt goed naar te kijken. Soms moet de bedrading echt vervangen worden, en als dat zo is, doe ik dat zelf, netjes, en het staat hoe dan ook duidelijk in de advertentie. Maar dat is een kleiner deel van het verhaal dan mensen waarschijnlijk verwachten. Het grotere deel is gewoon aandacht schenken aan iets waar anderen helemaal niet meer naar kijken.
Waarom dit verandert wat je koopt
Wat in mijn advertenties belandt, is geen rommel die geluk had. Het is echt goed gemaakte, vaak decennialang originele verlichting die toevallig van iemand was die het niet meer helder kon zien, omdat het er gewoon te lang had gehangen, te vertrouwd, te veel een deel van het behang van hun eigen leven. Ik mag degene zijn die het met nieuwe ogen ziet. Dat is eigenlijk het hele werk.
Klinkt iets hiervan als jouw eigen gang of de eetkamer van je oma, dan hoor ik er echt graag over, of er nu een verkoop in zit of niet. Ondertussen kun je bekijken wat er nu gevonden en gerestaureerd is bij hanglampen, wandlampen, tafellampen, of de volledige collectie. De eerlijke versie van hoe elk stuk wordt gecontroleerd en, waar nodig, herbedraad staat in de sectie over Murano-glas, en hoe alles veilig bij je aankomt, staat in het verzendbeleid.
